Τον φθηνότερο φορητό υπολογιστή με οθόνη αφής, που κοστίζει μόλις 35 δολάρια, παρουσίασε ο Ινδός Υπουργός Ανάπτυξης Ανθρώπινου Δυναμικού, Κάπιλ Σίμπαλ.
Το νέο λάπτοπ, σχεδιασμένο ειδικά για φοιτητές, παρέχεται με μηχανές πλοήγησης στο διαδίκτυο, PDF reader και εφαρμογές προβολής βίντεο για παρουσιάσεις σε κοινό.
Σύμφωνα με τον κ. Σίμπαλ, η συσκευή με λογισμικό Linux αναμένεται να κυκλοφορήσει σε ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα μετά το 2011. Στόχος είναι, ωστόσο, η περαιτέρω μείωση της τιμής του στα 20 δολάρια και σταδιακά στα 10 δολάρια.
Ακούει κανείς; Δεν νομίζω. . Τόσα χρόνια φωνάζω για την επιτακτική ανάγκη να δημιουργήσουμε έναν ζωντανό κλώνο της Silicon Valley στην χώρα μας, αλλά …Φωνή βοώντος εν τη ερήμω.
Η Silicon Valley είναι συνώνυμη με την δημιουργία νέων, δυναμικών και συχνά (αλλά όχι πάντα) επιτυχημένων τεχνολογικών επιχειρήσεων (startups) βασισμένων σε καινοτόμες (έως και τρελές) ιδέες νεαρών επιστημόνων που μόλις αποφοίτησαν από το πανεπιστήμιο (συχνά και πριν καν αποφοιτήσουν από αυτό), στημένων ακόμα και σε διάφορες αποθήκες ή γκαράζ και χρηματοδοτούμενων από κεφάλαια επιχειρηματικών συμμετοχών (venture capital).
Στην χώρα μας, σύμφωνα με το kinitron, δυστυχώς μπορεί να μην έχουμε MIT και Stanford αλλά έχουμε αρκετά καλά πανεπιστήμια, τόσο στην Αθήνα όσο και σε άλλες πόλεις, στα οποία φοιτά ένας αρκετά μεγάλος αριθμός νέων επιστημόνων με τεχνολογικά ενδιαφέροντα.
Αρκετοί από αυτούς τους φοιτητές μετά την ολοκλήρωση των προπτυχιακών τους σπουδών φεύγουν για μεταπτυχιακά και διαπρέπουν στο εξωτερικό. Συνεπώς δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι δεν υπάρχουν αρκετοί nerds, τουναντίον μάλιστα.
Πόλεις όπως η Πάτρα, η Θεσσαλονίκη, τα Ιωάννινα για να θυμηθώ μερικές, έχουν αρκούντως σημαντική προσωπικότητα ικανή για να ελκύσουν αυτούς τους νεαρούς επιστήμονες και το κλίμα είναι αρκετά εύκρατο για να αποτελέσει λόγο προσέλκυσης και ξένων νέων επιστημόνων (κυρίως βορειοευρωπαίων) επιπλέον των Ελλήνων.
Πλούσιοι Έλληνες επίσης υπάρχουν, τόσο στην Αθήνα όσο και στην υπόλοιποι Ελλάδα.
Ακόμη και να μην υπάρχει η απαραίτητη διασπορά αυτό δεν είναι πρόβλημα αρκεί κανείς να αναλογιστεί την έκταση της πραγματικής Silicon Valley σε σχέση με την ελληνική επικράτεια. Επιπλέον η χώρα μας αρχίζει και γίνεται καλοκαιρινός, τουλάχιστον, τόπος διαμονής αρκετών ευκατάστατων βορειοευρωπαίων και όχι μόνο.
Τι συμβαίνει λοιπόν και δεν έχουμε επιτύχει ακόμη αυτή την «αυτανάφλεξη» τεχνολογικής επιχειρηματικότητας που όλοι προσδοκούμε;
Βάζεις ένα θέμα που χωράει αρκετή συζήτηση…
Έχοντας εμπειρία στο χώρο της πληροφορικής για περίπου 20 χρόνια, θα έλεγα ότι συμφωνώ για τις ευκαιρίες που υπάρχουν και για την Ελλάδα, με κάποιες όμως επιφυλάξεις.
Επιφύλαξη πρώτη: η Ελλάδα έχει πολύ μικρή εσωτερική αγορά πληροφορικής. Παίρνοντας το Ισραήλ για παράδειγμα, μια χώρα όπου ανθεί η βιομηχανία πληροφορικής εδώ και πάνω από 20 χρόνια, οι δεσμοί του με την αγορά των ΗΠΑ βασικά βοήθησαν την ανάπτυξη των ισραηλινών επιχειρήσεων πληροφορικής – η εσωτερική τους αγορά είναι πολύ μικρή. Ακόμα και οι λιγοστές ελληνικές εταιρίες λογισμικού που έχουν μια πολύ επιτυχημένη πορεία (λέω ενδεικτικά δυο: Intralot και Velti), βασίζονται στις ξένες αγορές για να αναπτυχθούν σήμερα.
Επιφύλαξη δεύτερη (σχετίζεται με την πρώτη): με δεδομένη την μικρή αγορά, το αφιλόξενο περιβάλλον (δυσκολίας στησίματος επιχείρησης, υψηλότατοι φόροι), το ακριβό κόστος λειτουργίας (ακίνητα, τηλεπικοινωνίες, διαφθορά, μισθοί), η Ελλάδα δεν είναι ελκυστικό μέρος ούτε καν για ανάπτυξη λογισμικού…
Επιφύλαξη τρίτη (απόρροια των δυο πρώτων): χαμηλή ανταγωνιστικότητα. Να παράξουμε Hardware ή λογισμικό commodity δεν μπορούμε. Για την ακρίβεια μόνο χώρες σαν την Κίνα ή την Ινδία είναι ανταγωνιστικές σ’αυτο. Μόνο λογισμικό για καινοτόμες λύσεις και υπηρεσίες θα μπορούσε να δημιουργηθεί.
Επιφύλαξη τέταρτη: τα πανεπιστήμια και η ακαδημαϊκή κοινότητα δεν αρκούν. Είναι σήμερα εστιασμένοι στην ανάπτυξη «ανοικτού» λογισμικού. Ωραίο ως concept, αλλά δε βγάζει λεφτά και κέρδη, δυστυχώς… χρειάζεται σύνδεση με επιχειρήσεις που ξέρουν πώς να δημιουργούν και να πωλούν κερδοφόρα προϊόντα πληροφορικής
Συμπέρασμα? ναι, υπάρχουν ευκαιρίες, αλλά απαιτούνται:
(1) Γενναίες επιδοτήσεις και φορολογικές ελαφρύνσεις, ιδιαίτερα σε ξένες επιχειρήσεις που θα επενδύσουν από κοινού με πανεπιστήμια και ελληνικές εταιρίες σε πάρκα καινοτομίας πληροφορικής. Γίνεται ήδη, αλλά νομίζω λιγάκι ερασιτεχνικά. Μοντέλο που θα πρέπει να μελετήσουμε ως πρότυπο είναι αυτό του Ισραήλ.
(2) Στα κεντρα αυτα θα αναπτύσσεται κυρίως λογισμικό το οποίο θα πρέπει να είναι αξιοποιήσιμο εμπορικά – θα πρέπει να αναπτύσσεται έχοντας στο νου κάποιον που θα δαπανήσει χρήματα για να το αγοράσει…
(3) αυτός ο κάποιος (πελάτης) θα πρέπει να είναι κυρίως στον ιδιωτικό τομέα και σε οποιαδήποτε αγορά του κόσμου. Να ξεφύγουμε επιτέλους στην Ελλάδα από το να θεωρούμε το ελληνικό δημόσιο σαν το μόνο πιθανό πελάτη… και να πάψουμε να δαιμονοποιούμε το κέρδος. Έλεος!
(4) να υποστηριχθεί η ανάπτυξη των επιχειρήσεων αυτών παγκοσμίως, με ειδικές αποστολές και κυβερνητική υποστήριξη για δημιουργία παγκόσμιου δικτύου πωλήσεων και υποστήριξης
(5) να ενισχυθεί η εγχώρια αγορά να μεγαλώσει λίγο…
Για να μην κουράσω σταματώ εδώ. Δεν έχω πειστεί προσωπικά ότι είμαστε σε θέση να αναλάβουμε με συνέπεια να κάνουμε τα παραπάνω. Αλλά ακόμα κι αν τα κάνουμε, χρειάζεται συνεχώς να παρακολουθούμε τις παγκόσμιες εξελίξεις, γιατί ακόμα και αν δημιουργήσουμε ανταγωνιστικό προϊόν πληροφορικής βραχυπρόθεσμα, ζούμε σε έναν κόσμο όπου έχουμε να αντιμετωπίσουμε πολύ ανταγωνιστικές χώρες και θα πρέπει να προσαρμοζόμαστε συνεχώς σε νέα δεδομένα.
Αυτό συνεπάγεται μια συνεχή και επίπονη προσπάθεια που δεν έχω πειστεί ότι μας διακρίνει ως λαό τα τελευταία χρόνια… μας αρέσει μόνο το εύκολο και γρήγορο όφελος, το βόλεμα και η κριτική των άλλων.
Μόνο αν τα ξεχάσουμε αυτά μπορεί η πληροφορική να γίνει ένας από τους μοχλούς ανάπτυξης της οικονομίας μας…
@ Thanos
Σωμφωνω και εγώ φίλε με όλα αυτά . Το θέμα όμως είναι ότι όλα αυτά τα λέμε κάποιοι λίγοι στην χώρα μας εδώ και πολλά χρόνια και όμως δεν γίνεται τίποτα προς καμία κατεύθυνση.
Ακόμα και αυτή η «Τεχνόπολη – Ακρόπολις» κάπου πριν ξεκινήσει φρενάρισε.
Όλα , μα όλα , ξεκινούν από την πολιτική βούληση και από τον ξεκάθαρο σχεδιασμό.
… μα οι περισσότεροι καθηγητές ΑΕΙ και ΤΕΙ είναι διορισμένοι και αυτοί με κομματικά κριτήρια των πολιτικών παρατάξεων και συσχετισμών. Οι περισσότεροι είναι άτομα χωρίς ουσιαστικές γνώσεις για αυτό και δεν εχουν κάνειμ τόσα χρόνια, κάτι σημαντικό για την εΘνική οικονομία. Πως μπορούν αυτοί ΤΩΡΑ να κάνουν κάτι?
Η επιστήμη και η Τεχνολογία έχει άλλους κανόνες.
Οι περισσότεροι καθηγητές ΤΕΙ και ΑΕΙ δεν είναι διορισμένοι με κομματικά κριτήρια όπως τα εννοείς…Σήμερα στην Ελλάδα υπάρχουν κάποιοι καθηγητές ΑΕΙ και κυρίως ΤΕΙ που σε καμία πολιτισμένη χώρα δεν θα ασκούσαν αυτό το λειτούργημα, αλλά αυτό χωράει πολλή συζήτηση…
Στην Ελλάδα του σήμερα όμως υπάρχουν αξιολογότατοι καθηγητές και σπουδαστές, μεταπτυχιακοί, υποψήφιοι διδάκτορες, μεταδιδακτιρικοί που παράγουν και αξιόλογο έργο και χαίρουν σεβασμού και εκτίμησης στην διεθνή επιστημονικοί κοινότητα και προωθούν την έρευνα και την τεχνολογία στην Ελλάδα. Το ΙΤΥ της Πάτρας και το αντίστοιχο της Κρήτης καθώς και η Σχολή Ηλεκτρολόγων του ΕΜΠ είναι κάποια από τα παραδείγματα στο επιστημονικό πεδίο. Επίσης υπάρχει αξιόλογο cluster πληροφορικής που προσφέρει σημαντικό έργο σε αυτόν τον τομέα…Δυστυχώς όμως αυτά δεν θα τα δείτε σε κανένα » αξιόπιστο ΜΜΕ» αλλά με λίγη έρευνα στο διαδίκτυο θα σε πείσει…
Προς Θεού, σαφώς και υπάρχουν στην Ελλάδα αξιολογότατοι καθηγητές και φοιτητές, επιστήμονες με γνώση και θέληση. Όπως υπάρχουν και σε πολλές άλλες χώρες του κόσμου.
Αλλά για την ανάπτυξη, τη δημιουργία θέσεων εργασίας, την πρόοδο, χρειάζεται επιχειρηματικότητα, όχι μόνο ακαδημαϊκές γνώσεις. Χρειάζεται να περάσει η θεωρία στην πράξη.
Καλό το Linux και ο υπολογιστής των 35 δολαρίων που αυριο θα κανει 20 και μεθαυριο 10 (γιατί παράγεται στην Ινδία όπου το μέσο ημερομίσθιο είναι 50 σεντς), αλλα εμένα με ενδιαφέρει το προϊόν του 1 εκατ. δολαρίων και το λογισμικό των 10χιλ δολαρίων και οι υπηρεσίες των Χ δολαρίων που μπορούν να παραχθούν και πωληθούν από ελληνικές επιχειρήσεις ή έστω από επιχειρήσεις με Ελληνες εργαζόμενους σε πελάτες σε όλο τον κόσμο.
Επιχειρήσεις που θα βγάζουν κέρδη και θα ανταμείβουν τους υπαλλήλους και τα στελέχη τους. Και που θα κάνουν επενδύσεις, θα βοηθούν την ανάπτυξη της οικονομίας και που θα πληρώνουν φόρους.
Αυτό χρειαζόμαστε – από τα υπόλοιπα έχουμε ήδη αρκετά!